360° Rondom de Herdade de Marmeleira

Tekstvoorbeeld dagboek OBRASMonte de Marmeleira 10 x 1591 passen verder klein

New found land

Mei 2012. Monte de Marmeleira, nieuw gevonden land.
Z´n gebouwen zijn als mijn innerlijk, waarin een sterk gevoel ergens in deze wereld thuis te horen leeft.
Met mijn rug heb ik naar hun muren toe gezeten, dit nieuwe en vreemde thuisland geobserveerd, beschreven en getekend.
In de afgelopen twee weken heb ik deze kleine wereldreis gemaakt, in vierenvijftig stadia, stap voor stap, 360° rond, en ben thuisgekomen. Dit is positie vierenvijftig.

obras 1obras 2obras 7obras 8

  1. Slot: 371 passen verder / 18-05-2012 / 11.46 uur

Zit waar ik twee weken geleden aan mijn reis begon: op het terras aan de achterkant van mijn woning. De varkens op de boerderij links in het dal, aan het oude in onbruik geraakte spoorlijntje, heffen met z’n allen een hartverscheurend gekerm aan. Ik ben op mijn stoel gaan staan, maar zie ze nergens. Dan zwijgen ze. Recht voor me is het leeg. Gras. Een paar plukken bijna uitgedoofd slangenkruid. De eiken die vanuit het dal de heuvel beklimmen. Tussen hun volle kruinen door hier en daar stukken stam als smalle staafjes houtskool. Met korte snel opeenvolgende klapjes wappert de was in de wind. Het kippenhok daarachter. Boven de was uit reikt de jonge boom in het hok zijn iele armen naar de lucht, voller met blad dan twee weken geleden, een schittering van het allerfelste lichtgroen uitstrooiend. Wolkenloze lucht. Verblindend rode klaprozen. In het dal helemaal rechts van me de dode stukken afgeknotte stam. Een witte en een roestrode vlinder hangen beiden roerloos aan een grasspriet, tot een felle bitse windstoot ze optilt en zij onaangedaan wegfladderen. Rechtop staande gesloten parasol, heen en weer wiebelend. Tafeltje met marmeren blad. Verlaten ligstoel. In een andere stoel tekent Yvonne eindeloze levenslijnen van bladerloze takjes op kleine kleitabletten. Oranjegele tube zonnebrandcrème. Schetsboek. Bromvlieg. Schichtig duo zwaluwen. Alle geluid, behalve het raspen van de krekels, neemt opeens af. Alle beweging bevriest even. Het gras buigt schuin. De was hangt schuin. De jonge bomen rond het kippenhok hellen een beetje schuin. Alles wijst, door de geluidloze wind gebogen, in dezelfde richting: naar rechts, langs het kippenhok, door de zee van papavers, trapje af, parkeerplaats, om het gebouw heen, opnieuw dezelfde route, maar gehuld in fellere of juist blekere of vollere kleuren, omgeven met dezelfde geluiden, die toch gedempter of scheller klinken, met hetzelfde uitzicht: dal, gras, eiken, heuvels van Alentejo, maar definitief anders omdat wat eerst een stap voor stap ontdekken en aftasten van een omgeving was, nu een voorgoed in mijn geest opgeslagen grenzeloos geheel is van vormen, kleuren, geuren en geluiden dat zich overal, op iedere plek waar ik nog zal komen onscheidbaar, als een vertrouwd land van herkomst zal openbaren. Recht voor me, hoog boven de heuvel hangt in de verder lege hemel een kleine wolk. Het heeft de vorm van een zeehond, duikend in het water. Ik kijk neer op mijn schrijfblad en kijk weer op: hij is al voor de helft opgelost. Ik kijk neer en kijk op: hij is weg.