Prenzlauer Allee, Ecke Mollstrasse -
bald übersetzt...
soon translated...
Prenzlauer Allee, Ecke Mollstrasse
Vertrouwde huist gevangen.
Wie zich onttrekt:
stem in een war van takken
ogen weerspiegeld door een venster naar de herinnering
hand een oor in een glas.
In de schroeiplekken in de plavuizen
knellen als in te klein schoeisel mijn voeten:
zo, vertrokken, meet ik jouw wereld na.
Waar jouw mond straten en kamers
als kokonnen met woorden omspon,
kruip ik nu door gangen doofheid
of probeer de lekken in het geluid,
haperingen in een eens volmaakt gesloten toon,
deze cirkel van zin die schakels mist,
te dichten met mijn onzinnig eengesprek.
Al wat afgebeeld werd in jouw ogen,
vrije ruimtes gevuld met reikhalzende stammen
met luchten mensen mijzelf,
het zijn oude gehavende fresco's,
getaande aanplakbiljetten op kogelgemaasde muren.
Door bladeren takloos roerloos
spant een uitgebeten platte hemel
zich over onze verweerde zielen.
Alle steen en hout en vlees
in de kom van jouw twee handen gedragen,
gevoegd tot een muur 'im und gegen Uhrzeigersinn'
waarbinnen alles gescheiden samenviel.
En hoewel de vormen van alle dingen alle mensen
zich naadloos blijven scharen aan elkaar,
schuiven takken zich aan deels ontruimde huizen,
pulverende bladeren aan doorgelegen ledematen,
het hoekstuk hoofd zich aan randstuk wortel,
een fragment baksteen midden in het hart.