Nico HuijbregtsNico-nl.htmlNico-nl.htmlshapeimage_1_link_0

Pianist, componist, beeldende kunstenaar

ENBiography-en.htmlBiography-en.htmlshapeimage_3_link_0
CompositiesComposities-nl.htmlComposities-nl.htmlshapeimage_6_link_0
VideoVideo-nl.htmlVideo-nl.htmlshapeimage_7_link_0

Biografie

AgendaAgenda-nl.htmlAgenda-nl.htmlshapeimage_8_link_0
ContactContact-nl.htmlContact-nl.htmlshapeimage_9_link_0
Cd’sCds-nl.htmlCds-nl.htmlshapeimage_10_link_0
MuziekMuziek-nl.htmlMuziek-nl.htmlshapeimage_11_link_0
PersPers-nl.htmlPers-nl.htmlshapeimage_12_link_0

Ik begin bij het einde.


Vanmorgen heb ik samen met mijn vriendin voor een schappelijke prijs een tweedehands caravan gekocht, een vijfentwintig jaar oude Kip Rainbow, die in bijzonder goede conditie verkeert. We hebben hem opgehaald uit Eerbeek, waar geen grasspriet scheef groeit, en hem naar een camping in de bossen tussen Berg en Dal en Groesbeek gereden. Waar alles scheef is.

Terwijl ik dit schrijf doen mijn handen nog steeds zeer van het rukken en sjorren aan onze nieuwe refuge. Wat een kracht het kost om zo'n scharrel over een graspol heen te trekken!


U merkt: ik stel het begin uit. Weliswaar blader ik in mijn gedachten naar het eerste partje van mijn leven dat ik mij kan herinneren, maar ik drink de wijn die ik zojuist heb ingeschonken, voel mijn tintelende handen, blokkeer in mijn hoofd de toegang naar informatie waar u misschien naar verlangt: jaartallen, plaatsen, successen, prijzen, ontwikkelingen, statements, interessante contacten.


Het is zo verleidelijk het rijtje af te gaan: toen werd ik, schreef ik, ontmoette ik, kreeg ik, haalde ik.

Het beschouwen van een gebeurtenis als absolute graadmeter voor alles dat daaruit volgt, of als het  resultaat van iets dat daaraan voorafging, schept feitelijk een gevangenis, terwijl ik het leven toch graag zie als een onbeperkt totaal waarin alles mogelijk is binnen de grenzen van één nooit meer eindigende honderdste seconde.


Het is een zegen dat je slechte schilderijen onder een nieuwe laag verf kan verbergen. Maar het mislukte oude schilderij en het goede nieuwe schilderij zijn twee verschillende gebeurtenissen met een specifieke betekenis, waardevol op het moment van actuele schepping, vrij om op ieder volgende moment daarna te vervluchtigen en op te lossen in het grenzeloze niets, dat niet omvangrijker is dan het uiterste puntje van een scherp geslepen speld.


Ik herinner mij de foute eerste inzet van een sopraan bij de première van een nieuwe compositie van me die vervolgens nog twintig minuten moest gaan duren. Pas een halve minuut later hervonden zangeres en ensemble elkaar in de juiste constellatie. Dertig seconden, dertig trage tergende seconden. De volle concertzaal, totaal onwetend, toonde zich allerminst ongemakkelijk. Ik, op dat moment, had mijn ogen op de dichtstbijzijnde nooduitgang gefixeerd.


Gisteren evenwel speelde ik voor slechts vier mensen publiek en het was een prachtig concert. In deze beide gevallen stroomt het leven, je actuele biografie, dwars door je heen, en dat is alles wat ertoe doet.


Dus zeg ik "Stop!" want ik kom in de verleiding achterwaarts te reizen. De tijdvaart van dit 'gisteren' naar mijn ongetwijfeld interessante leven als zygote is in een handomdraai gemaakt. Toch, liever dan een sprong met de polsstok te maken en halverwege dit water der persoonlijke historie, bungelend in een ketenende leegte, te blijven steken, bied ik u de weerbarstige graspol, de pijnlijke vingers en de troostende wijn.

KunstKunst/Kunst.htmlKunst/Kunst.htmlshapeimage_13_link_0