Bio -
Biografie
Ich beginne rückwärts
Heute morgen habe ich mit meiner Freundin einen preisgünstigen"Kip"- Wohnwagen, Modell Rainbow gekauft. Dieser Wohnwagen ist 25 Jahre alt und ist aussergewöhnlich gut erhalten. Wir haben Ihn aus Eerbeek abgeholt – dort wächst kein Grashalm krumm; dann haben wir ihn auf einen Campingplatz in den Wäldern zwischen Berg en Dal und Groesbeek gebracht – dort darf alles wachsen wie es will. Für unser neues Refugium mussten wir den Wohnwagen über verschiedene Grasbüschel hin- und herzerren, sodass mir während ich dies schreibe, die Hände noch weh tun.
Sie sehen – ich habe den Anfang verschoben. Zwar blättere ich in meinen Gedanken nach den ersten Scheibchen meines Lebens derer ich mich erinnern kann, aber ich trinke nun den Wein, den ich mir soeben eingeschenkt habe, fühle meine prickelnde Hände und versperre mir im Kopf den Zugang zu den Informationen, die Sie nun von mir erwarten: Jahre, Orte, Erfolge, Preise, Entwicklungen, Statements, interessante Kontakte.
Es ist so verlockend, die Liste wie folgt auszufüllen: dann wurde ich, schrieb ich, begegnete ich, bekam ich, erwarb ich. Sieht man ein Ereignis als Resultat von etwas Vorausgegangenem oder als absoluten Gradmesser für alles Darauffolgende an, ist man im Grunde genommen in einem Gefängnis. Ich jedoch möchte das Leben als eine grenzenlose Einheit betrachten, wo alles innerhalb der Grenzen einer unendlichen Hunderstelsekunde möglich ist.
Es ist ein Segen, dass man schlechte Bilder unter neue Farbschichten verbergen kann. Jedoch stellen das alte, misslungene und das neue, gelungene Gemälde zwei verschiedene Ereignisse mit spezifischen Bedeutungen dar; wertvoll zum Zeitpunkt des Erschaffens, frei um sich später aufzulösen und im unendlichen Nichts zu verschwinden, das nicht grösser ist als die äusserste Spitze einer geschärften Stecknadel.
Ich erinnere mich an den falschen ersten Einsatz des Soprans bei der Uraufführung einer meiner Kompositionen. Erst nach eine halben Minute fanden Sängerin und Ensemble musikalisch zueinander – dreissig Sekunden, dreissig quälend träge Sekunden. Der volle Konzertsaal, absolut unwissend, zeigte sich überhaupt nicht unbehaglich – während ich meine Augen für die noch folgende zwanzig Minuten auf den nächstliegenden Notausgang fixierte.
Gestern jedoch habe ich vor einem vierköpfigen Publikum gespielt und es war ein wunderbares Konzert. In diesen beiden entgegengesetzten Fällen durchströmt dich das Leben, deine unmittelbare Biografie, und darauf kommt es an.
Also sage ich "Stop!", denn ich komme in die Versuchung rückwärts zu fahren. Die Zeitreise von diesem "Gestern" nach meinem zweifelslos interessanten Leben als Zygote mache ich im Handumdrehen. Trotzdem, lieber dann mit dem Stab springen und auf halbem Wege im Wasser der persönlichen Geschichte, baumelnd in einer fesselnden Leere, steckenbleiben, biete ich Ihnen das störrische Grasbüschel, die schmerzenden Finger und den tröstlichen Wein.
Biography
Starting with the end.
This morning my girlfriend and I bought a second hand caravan for a fair price: a twenty-five year old Kip Rainbow, in particularly good condition. We picked it up in Eerbeek, where not a blade of grass is crooked, and drove it to a camping site in the forest between Berg en Dal and Groesbeek. Where everything is crooked. While writing this, my hands still hurt from pushing and dragging our new refuge over one sod after another!
You've noticed: I'm procrastinating. Indeed, I'm browsing through my mind for the first small scrap of my life that I can remember, but I'm drinking the wine I've just poured, I can feel my hands tingling, and I'm blocking the information in my head that you might want to read: years, places, successes, awards, developments, statements, interesting contacts.
It's so tempting to fill out the list: at that point in time I became, I wrote, I met, I got, I achieved.
To look upon an event as an absolute indicator for anything that follows, or as the result of something preceding, actually creates a prison: I like to see life as an unbounded whole where everything is possible within the limits of a never ending one-hundredth of a second.
It's a blessing that bad paintings can be hidden under a new layer of paint. But the unsuccessful old painting and the successful new painting are two different events with a specific meaning, having their value at the moment of actual creation, free in any next moment to sublimate and resolve in the infinite nothingness, which is no bigger than the tip of a finely sharpened pin.
I remember a soprano missing her first cue at the premiere of a new piece I wrote which still had twenty minutes to go. It took a half a minute before singer and ensemble came together in the right constellation. Thirty seconds, thirty agonizingly slow seconds. The full concert hall, completely unaware, was not in the least uneasy. I, at that moment, kept my eyes fixed on the nearest emergency exit.
Yesterday, however, I played a concert for an audience of four people and it was wonderful. In both contrary cases, life, your present-day biography, flows right through you, and that is all that matters.
So I say "Stop!", because I'm tempted to travel backwards. The time trip from this 'yesterday' to my no doubt interesting life as a zygote happens in the blink of an eye. Still, rather than making this vault with a pole and getting stuck halfway across the water of personal history, dangling vertically and chained by the void, I offer you the stubborn sod, the sore fingers and the consoling wine.
Biografie
Ik begin bij het einde.
Vanmorgen heb ik samen met mijn vriendin voor een schappelijke prijs een tweedehands caravan gekocht, een vijfentwintig jaar oude Kip Regenboog, die in bijzonder goede conditie verkeert. We hebben hem opgehaald uit Eerbeek, waar geen grasspriet scheef groeit, en hem naar een camping in de bossen tussen Berg en Dal en Groesbeek gereden. Waar alles scheef is.
Terwijl ik dit schrijf doen mijn handen nog steeds zeer van het rukken en sjorren aan onze nieuwe refuge. Wat een kracht het kost om zo'n scharrel over een graspol heen te trekken!
U merkt: ik stel het begin uit. Weliswaar blader ik in mijn gedachten naar het eerste partje van mijn leven dat ik mij kan herinneren, maar ik drink de wijn die ik zojuist heb ingeschonken, voel mijn tintelende handen, blokkeer in mijn hoofd de toegang naar informatie waar u misschien naar verlangt: jaartallen, plaatsen, successen, prijzen, ontwikkelingen, statements, interessante contacten.
Het is zo verleidelijk het rijtje af te gaan: toen werd ik, schreef ik, ontmoette ik, kreeg ik, haalde ik.
Het beschouwen van een gebeurtenis als absolute graadmeter voor alles dat daaruit volgt, of als het resultaat van iets dat daaraan voorafging, schept feitelijk een gevangenis, terwijl ik het leven toch graag zie als een onbeperkt totaal waarin alles mogelijk is binnen de grenzen van één nooit meer eindigende honderdste seconde.
Het is een zegen dat je slechte schilderijen onder een nieuwe laag verf kan verbergen. Maar het mislukte oude schilderij en het goede nieuwe schilderij zijn twee verschillende gebeurtenissen met een specifieke betekenis, waardevol op het moment van actuele schepping, vrij om op ieder volgende moment daarna te vervluchtigen en op te lossen in het grenzeloze niets, dat niet omvangrijker is als het uiterste puntje van een scherp geslepen speld.
Ik herinner mij de foute eerste inzet van een sopraan bij de première van een nieuwe compositie van me die vervolgens nog twintig minuten moest gaan duren. Pas een halve minuut later hervonden zangeres en ensemble elkaar in de juiste constellatie. Dertig seconden, dertig trage tergende seconden. De volle concertzaal, totaal onwetend, toonde zich allerminst ongemakkelijk. Ik, op dat moment, had mijn ogen op de dichtstbijzijnde nooduitgang gefixeerd.
Gisteren evenwel speelde ik voor slechts vier mensen publiek en het was een prachtig concert. In deze beide tegengestelde gevallen stroomt het leven, je actuele biografie, dwars door je heen, en dat is alles wat ertoe doet.
Dus zeg ik "Stop!" want ik kom in de verleiding achterwaarts te reizen. De tijdvaart van dit 'gisteren' naar mijn ongetwijfeld interessante leven als zygote is in een handomdraai gemaakt. Toch, liever dan een sprong met de polsstok te maken en halverwege dit water der persoonlijke historie, bungelend in een ketenende leegte, te blijven steken, bied ik u de weerbarstige graspol, de pijnlijke vingers en de troostende wijn.