Altea -
Altea
bald übersetzt...
Altea
In this sea nothing stays close by.
Your own feet, cramped on smooth, worn stones,
lose unfixed their fixed form
and drift away, no longer destined to journey,
lured by this path of promise that,
scattering smugly vast under water,
is deceptively stroked to grit,
quicksand that all hopeful reaching
draws down and obliterates.
In this sea nothing stays close by.
Your own arms, shivering singing tones
of a song never to be recalled,
pointing to countries that, even before your mouth
like a loving fist clenches them to liberated sounds,
crumble in the fleeing marble lines,
dissolve from your flake like, sunken hands.
In this sea nothing stays close by.
Your own belly, once a bastion, a garden of emptiness,
enclosed by a hedge of consoling hands,
disintegrates into plaster scales that,
like dregs washed up on chalk stones,
congeal to an unstoppable nothingness,
undefineable loss of dilating rock-hard knowing.
transl. John Devitt/Nico Huijbregts
Altea
In deze zee blijft niets nabij.
Je eigen voeten, verkrampt op kaalgesleten stenen,
verliezen onvast hun vaste vorm
en drijven, voor geen reis nog bestemd,
van je weg, weggelokt door dit pad van beloften dat,
zelfgenoegzaam weids onder water waaierend,
zich verraderlijk strelen laat tot gruis,
drijfzand dat al het hoopvol reiken
neerwaarts zuigt en wist.
In deze zee blijft niets nabij.
Je eigen armen, sidderend zingend tonen
van een nooit te herinneren lied,
wijzend landen die, nog voor jouw mond
als een minnende vuist ze tot bevrijde klanken samenbalt,
verkruimelen in de vluchtende lijnen van deze marmering,
weken los van je gevlokte weggezonken handen.
In deze zee blijft niets nabij.
Je eigen buik, een vesting eens, een tuin van leegte,
door een haag van troostende handen omheind,
trilt stuk in schilfers pleister die,
als drab aangespoeld op krijtwitte keien,
samenklitten tot een onstuitbaar niets,
onduidbaar verlies van uitdijbaar steenhard weten.